Terugblik op 2012

Inmiddels zijn we alweer halverwege December en stevenen we af op een nieuw jaar. Maar afgelopen jaar hebben we veel gedaan en ook weer nieuwe dingen bereikt en dat is altijd leuk om even op terug te kijken.

Begin van het jaar besloten we te verhuizen naar een andere stal. Terug naar ons oude vertrouwde bos. Eind Februari was het zover en verhuisden de paarden naar hun nieuwe maar tegelijk bekende plek, mooi op tijd voor het wedstrijdseizoen en dus konden we nog een aantal keer lekker trainen in het bos. Niet lang daarna sloeg het Rhinovirus toe en ookal was er bij ons in de buurt niks toch werden we verplicht op het erf te blijven met de paarden. Gelukkig werd dat verbod ingetrokken kort voor onze eerste wedstrijd en konden we ook nog een paar keer het bos in ter voorbereiding op die eerste wedstrijd.

Deze eerste wedstrijd was voor ons de korte klasse 1 in Kootwijkerbroek. Een leuke wedstrijd om mee te beginnen en te kijken hoe het met de conditie van Rakesh staat (waar uiteindelijk niks mis mee bleek te zijn na een winter niks doen). Rakesh was zoals altijd enthousiast maar ook relaxt. De 26 kilometer liep hij makkelijk uit. Onderweg hadden we alleen de P/A om te stoppen en konden we de hele rit lekker door rijden. Uiteindelijk zijn we hier 9de geworden met een snelheid van 11,954 km/u.  Een goede eerste wedstrijd dus en dat geeft goede zin voor de volgende wedstrijd want het was de bedoeling om nog 4 klasse 2 wedstrijden te starten.


Ons klasse 2 debuut reden wij een maand later in Ommen (53 km), dezelfde wedstrijd waar we een jaar eerder onze eerste klasse 1 reden. In een jaar al zoveel verder besefte ik na de tijd want een jaar daarvoor was onze eerste endurance rit een rit van ruzie en communicatie problemen. Rakesh besliste wat hij wou en ik had daar niks mee te maken vond hij. Gelukkig gaat het nu heeeel anders. Lekker vlot van start gegaan en hem ook lekker laten lopen. Na een tijdje met een paar anderen samen gereden tot de vetgate en na de vetgate weer even met een ander verder gereden maar later toch alleen door gegaan omdat Rakesh toch graag wat meer tempo wilde maken. Uiteindelijk leken we toch wel harder te rijden dan ik in eerste instantie had gedacht dus moesten we wat tempo terugnemen en konden we uiteindelijk finishen met een snelheid van 14.665 km/u en uiteindelijk bleek dit zelfs een 5de plaats waard te zijn. Onze eerste punt in de klasse 2 was binnen! Wat was ik trots en wat hebben we veel leuke reacties gekregen op dit super debuut.


Na een week rust en nog een paar weken doortrainen volgde in Juni onze 2de klasse 2 in Renkum (54,7 km). Ook Renkum hadden we het jaar ervoor gereden en was voor hem bekend terrein. Na een iets lastige start vanwege enge tenten en spandoeken konden we weer vlot doorrijden met stukken draf afgewisseld met stukken galop en dan ben je zo bij de vetgate. De vetgate was op het terrein en Rakesh vond het even vreemd om hier weg te gaan maar eenmaal op het zandpad was het prima. Na een domme schrikactie van Rakesh lag ik er naast maar kon zo weer opstappen en verder met onze 2de ronde. Ook deze ronde ging weer erg lekker hoewel hij het laatste stuk toch wat lastiger vond nu we alleen reden maar met behulp van onze grooms kwam hij er wel weer doorheen en konden we zelfs nog het laatste stuk galopperen. 2km voor de finish zijn we gaan draven en een km voor de finish gaan stappen en bij de finish hadden we zelfs nog tijd over om hem rustig af te zadelen en te koelen voordat we echt aanboden. Dit bracht onze snelheid uiteindelijk op een 14.982 km/u en daarmee een 4de plaats! Weer een punt binnen dus.

Op naar onze laatste punt in de klasse 2 was de wedstrijd in Drents Friese Wold de volgende op de planning ware het niet dat 2 weken voor die wedstrijd Rakesh ineens met 4 enorm dikke benen stond. Stress!! want wat was er met hem aan de hand? Hij was niet kreupel maar wel stijf maar liep nog steeds met alle enthousiasme wat hij had ook al was het hartstikke warm. Op een ochtend stond hij er zo sipjes bij dat ik de veearts heb laten komen. Zij heeft hem nagekeken en toen bleek dat hij koorts had en wel 42 graden! Wat voelde ik me dom.. Dat ik dat niet zelf kon bedenken, gelukkig waren we er nog gewoon op tijd bij en heeft ze Rakesh koortsremmer en pijnstiller gespoten en moest hij met een paar dagen wel opknappen. Gelukkig kon ik die periode de meeste dagen 's ochtends en 's middags komen en tussendoor naar m'n werk. Iedere ochtend kwam ik hem even poetsen, z'n stal doen en even wandelen, dan door naar mijn werk en 's middags weer terug en weer knuffelen en nog even wandelen of erop en een stuk stappen. 2 dagen nadat de veearts was geweest voor hem zou ze nog een keer komen en gelukkig was hij die dag al goed opgeknapt. De dikke benen waren weg en hij was weer een stuk beter te pas en hoefde ze niet nogmaals medicatie te spuiten.
Gelukkig was hij weer beter maar Drents Friese Wold werd dus niks voor ons. Rustig aan zijn we maar weer verder gaan trainen en ondertussen maar kijken wat we dan konden rijden want die laatste punt in de klasse 2 moest er toch echt wel komen dit jaar.

Uiteindelijk leek Grolloo in September ons een geschikte wedstrijd. Helaas dacht Rakesh daar anders over. Op de dag van vertrek vertikte hij het om de trailer in te gaan terwijl hij anders binnen 5 minuten op de trailer staat. Minstens 20 minuten zijn we bezig geweest voor hij erop stond maar toen konden we ook vertrekken. Met deze 20 minuten hadden we helaas wel kostbare tijd van onze best wel strakke planning verspilt. Eenmaal aangekomen op het terrein waren de taken verdeeld en ging iedereen gauw doen wat hij/zij moest doen zodat we toch snel konden starten. Uiteindelijk na aardig wat gedoe zoals Rakesh die zich verstapt met voordraven maar zich gelukkig snel herstelde, vertrokken we 10 minuten na de massastart. Helaas was de motivatie bij Rakesh ver te zoeken die dag en dieselden we dus maar rustig door de eerste lus. Op de vetgate lekker genoten van onze rust en na een halfuurtje weer verder. Gelukkig kregen we bij het vertrek de vraag van iemand of ze met ons mee mocht rijden. Ze reed op een hengst en voor de eerste keer was hij alleen maar dat ging niet. Samen hebben we de 2de lus gereden en eindelijk kwam er wat tempo en enthousiasme bij Rakesh naar boven. De 2 heren liepen heerlijk samen en uiteindelijk verliep deze 2de lus lekker vlot en konden we ook nog een paar mensen inhalen. De finish verliep ook makkelijk en geheel onverwacht eindigden we op een 3de plaats met een snelheid van 13,864 km/u en hoewel het niet heel makkelijk ging was wel onze 3de en daarmee laatste punt in de klasse 2 ook echt werkelijkheid!
Ons doel was behaald, Rakesh en ik zijn startgerechtigd voor de klasse 3. Met het behalen van dit doel ging voor Rakesh zijn vakantie in. Eerst een poos rust om te herstellen en daarna lekker dressuurmatig rijden, gewoon leuke, gekke dingen doen en lekker voor ons plezier buitenrijden. Tenminste zo zag ik ons de winter wel doorkomen ware het niet dat door omstandigheden de paarden alweer moesten verhuizen zoals ik een paar weken terug al vertelde in mijn vorige blog.

Inmiddels staan we nu een maand op onze nieuwe stal maar de paarden voelen zich meer thuis als eerder. 's Ochtends na hun hooi en brok gaan ze samen de wei op, weer of geen weer, daar hebben ze ook hooi en natuurlijk de restjes gras die er nog staan. 's Middags als wij komen doen we hun stallen en evt mesten we de wei uit waarna we de paarden ophalen en evt wat gaan doen maar als dat niet uitkomt vinden ze het ook prima als we ze op stal zetten. Daar gaan ze lekker verder met hooi eten en lopen ze niet te zeuren om aandacht ofzo. Ook het in de wei staan vinden ze prima en staan ze rustig de hele dag zonder dat ze aan het hek komen staan omdat ze naar binnen willen. Vaak tegen een uur of 5 als het wat slechter weer is komen ze toch wel graag als je eraan komt maar zeuren doen ze niet.
Zelf heb ik ook meer rust in mn hoofd gekregen, ik slaap beter en kan Rakesh met een gerust hart achterlaten. Sinds we hier staan en hij zijn rust gevonden heeft kan ik hem gewoon longeren op stemcommando's terwijl ik voorheen vaak een zweep nodig had. Ik ben benieuwd hoe het gaat als we vaker gaan rijden. Toevallig hebben we gister weer eens gereden en na even longeren kon ik er zo op en hebben we even lekker gereden.
Wij voelen ons heerlijk hier en ik hoop dat dit voor een goede start van het nieuwe jaar en nieuwe enduranceseizoen zorgt!

Bij deze wil ik ook al mijn lezers vast heel fijne kerstdagen wensen en een gelukkig nieuwjaar!!

   

En weer verhuizen..

Nog geen jaar geleden verhuist naar de stal waar we vroeger ook hadden gestaan. Daar weer heerlijk onze plek gevonden en dat gold ook voor de paarden. In het begin was het uiteraard nog wel wat spannend soms maar na een paar weken vonden ze het geweldig. Het bos in met ze was werkelijk genieten, ze bloeide gewoon weer op en werden een stel onbehoorlijk blije, gekke, springerige paardjes als we met ze aan het rijden waren. Dan zie je ineens je paard weer langzaam veranderen van een blij ding naar een paard wat wel loopt te huppelen en dansen maar dan uit frustratie en spanning. Iedere stap die je zet op stal of het erf word gevolgd door dat koppie wat je bijna dwingt om hem weer uit de stal of paddock te halen. 

Dan moet je toch maar die beslissing maken, wat is goed voor je paard. 

Via een vriendin kwam ik op een leuk stalletje waar nog 2 plekjes vrij waren. Mooie ruime stallen met vlas en genoeg hooi om te eten (zo'n 3 a 4x per dag) rond half 10 na het hooi en brokjes op een graswei en 's middags rond 4 a 5 uur weer op stal met een bult hooi. Tegen 6u weer brokjes en 's avonds voor het slapen nog wat hooi. Af en toe gaan ze wat eerder naar binnen en dan krijgen ze rond brokjestijd nog wat hooi. 

Wel alleen een buitenbak om te rijden maar dat moet dan maar. Op zo'n moment kies je toch voor je paard. 

Gelijk alles afgerond en vastgelegd, 1 december zouden we erheen gaan. De volgende dag op stal onze stalling opgezegd. In eerste instantie prima maar omdat we een maand opzegtermijn hadden zouden we tot 31 December moeten blijven. Vanwege omstandigheden wilden we toch echt 1 December weg wat uiteindelijk mocht maar December zouden we dan moeten betalen. 

Allemaal prima.. tot je enkele dagen later 's middags een brief krijgt dat je wegens omstandigheden 24u de tijd krijgt om je spullen te pakken en je paard van het erf af te halen. Wat moet je dan.. eerst maar vanalles overlegd en 's avonds terug naar stal, alle spullen in de trailer pakken en mee naar huis nemen behalve spullen die we nodig hebben om te rijden want ons plan was om rijdend naar de nieuwe stal te gaan. De volgende dag ben ik naar de nieuwe stal gegaan om het verhaal uit te leggen en de stallen klaar te maken. Daar alles doorgepraat, nog een keer heen en weer gereden voor de laatste spullen zoals dekens die ze nog ophadden. Terug naar stal waar mama ook was en samen de paarden gezadeld op voor een best wel spannend ritje. Irma was erg braaf maar Rakesh had zoveel last van de spanning. Het eerste stukje hebben we aan de hand gelopen en daarna via een grote steen opgestapt en verder gereden. Rakesh voorop helaas ging dat niet. Een stuk verder kwamen we een grote vrachtwagen tegen waarvan hij compleet ging panieken door alle spanning.. Eraf dus maar, Rakesh gekalmeert en verder gelopen. Alles wat langs kwam aan auto's was spannend en moest hij weer om springen. Ik denk dat ik toch zeker wel een kilometer naast hem heb gelopen voor hij eindelijk rustig werd en de spanning weg was. Auto's waren niet meer eng en tractors ook niet. Zo kende ik Rakesh tenminste. Op een zandpad nog even gewacht tot een koetsje gepasseerd was en toen opgestapt. Braaf bleef hij staan en konden we verder rijden. De rest van de weg heeft hij netjes voorop gereden of naast Irma. Op stal aangekomen werden we hartelijk ontvangen door 1 van onze stalgenootjes en de eigenaar van de stal. Gauw de paarden daar afgezadeld en in hun lekkere schone stalletjes gezet waar ze lekker hooi en muesli hadden om te eten. Nog even gekletst en spulletjes opgeruimd en daarna de paardjes met rust gelaten. 

De volgende ochtend kon ik gelukkig wat later beginnen op mijn werk zodat ik zelf mee kon helpen met buitenzetten. Wat was Rakesh blij galopperend en bokkend ging hij door de wei heen samen met Irma. Na een paar rondes vond Irma het wel genoeg en ging ze staan grazen. Niet veel later was Rakesh ook uitgeraast. Inmiddels een week later zijn ze gewend aan het op de wei staan. Wel moet Rakesh regelmatig nog even uit z'n dak gaan en gaat hij aan het rennen. 

Er is veel rust in gekomen, wel vinden ze sommige dingen nog spannend maar dat is niet erg. Ze hebben ook tijd nodig om te wennen. Ons geeft het ook veel rust, de paarden staan er goed bij en krijgen genoeg te eten de hele dag door. 

Fysiotherapie

Een poosje geleden kwamen we op een open dag in gesprek met een dierenfysiotherapeute. Behalve honden behandelde zij ook paarden. We hebben een heel leuk gesprek met haar gehad en besloten haar waardebon mee te nemen voor een gratis controle van je dier. Wat in ons geval dus voor de paarden was.
Een paar weken geleden hebben we contact op genomen en een afspraak gemaakt. Inmiddels is die afspraak alweer een ruime week geleden.

Allebei onze paarden zijn door de fysiotherapeute nagekeken en de kleine dingetjes heeft ze ook behandeld. Ze begon met de controle bij Irma. Als eerst werd door enkele vragen een paar algemene dingen genoteerd en vroeg ze of je ergens problemen mee had of iets tegenkwamen in de omgang en het rijden. Irma werd hierna van kop tot staart nagekeken op problemen in de spierspanning of de gewrichten. Ook hiervan werden eventuele bijzonderheden genoteerd waarna ze even aan de longeerlijn links en rechtsom moest lopen. Het zadel werd ook nagekeken en de ligging ervan maar dit was allemaal prima.
Na dit alles kregen we een korte uitleg wat ze had gezien en heeft ze Irma verder nagekeken en de kleine mankementjes behandelt. Irma had oa een aantal wervels in haar hals die wat vast zaten  maar met een stevige massage was dit makkelijk opgelost. In eerste instantie vond Irma het maar wat raar maar toen ze eenmaal doorhad dat het best lekker was kon ze zich ook ontspannen.

Hierna was Rakesh aan de beurt en ook over hem werd het formuliertje met algemene vragen ingevuld en werden de problemen doorgepraat. Eigenlijk heb ik weinig te klagen over hem maar had voor mezelf een paar kleine dingen die ik toch graag wilde weten. Na een korte controle van alle spieren en gewrichten mocht hij ook even aan de longeerlijn lopen. Hij werd wel een beetje overenthousiast maar liet netjes alle gangen zien.
Mijn grootste vraag was eigenlijk of zij iets kon vinden waardoor hij moeite heeft met het galopperen op de rechterhand en verder was ik benieuwd of mijn zadel goed paste. Na het controleren van het zadel en de ligging bleek dat het zadel goed past maar te lang is waardoor hij last had van zijn rug, dit was makkelijk te verhelpen maar voor langere afstanden moeten we toch een ander zadel.
Na Rakesh uitgebreid nagekeken en gemasseerd te hebben bleek dat ze niks kon vinden waardoor Rakesh moeite kon hebben met het galopperen op de rechterhand wat ze zelf heel vreemd vond. Wel was zijn bespiering nog iets scheef en hebben we als uiteindelijke conclusie gekregen dat rechtsom qua bespiering zijn zwakkere kant is waardoor het galopperen moeilijker is (een reden die ik wel verwacht had).
Ook hij had in zijn hals enkele wervels die iets vast zaten dus die werden weer los gemasseerd.
Rakesh vond alles erg interessant wat ze met hem aan het doen was en draaide zijn hoofd dus af en toe zo ver bij dat hij kon zien wat ze bij zijn rug en flanken aan het doen was.
Nadat Rakesh ook gedaan was wilde ze mij ook even nakijken om te zien of de problemen met galopperen vanuit mij kwamen. Uit haar testjes bleek dat mijn rechterkant sterker is en mogelijk kan het zijn dat ik dus Rakesh wat in de weg zit met aangalopperen. Voor mij dus iets om beter op mijn houding te letten en zeker met het aangalopperen.

We kregen voor beide paarden de complimenten dat ze er goed uit zagen en ontzettend soepel en los waren. Het eerste wat ze zei bij het nakijken van Rakesh was dat hij erg soepel in zijn hals was en dit was tevens iets wat onze instructrice ook opmerkte de eerste les.

Het onderzoek van de fysiotherapeute was erg leerzaam en leuk om te zien. Een preventief onderzoek is erg nuttig om erachter te komen hoe je paard erbij staat en na deze ervaring lijkt het ons wat om de paarden toch minstens 1 keer per jaar na te laten kijken.

Lijkt je na dit verhaal het ook wat om je paard te laten controleren dan zeg ik:  "Doen". Onze paarden zijn nagekeken door Dominique Frohoff van http://www.fysio-voor-dieren.nl en ik kan haar zeker aanraden, qua prijs is het goed te doen en ze gaat goed met de paarden om, is vriendelijk en geduldig. Wil je meer informatie ga dan naar haar site of kom komend weekend (10 november tussen 11 en 4) naar de open dag van Dierenkliniek Enschede aan de Brinkstraat want hier staat zij ook.

Mendurance Hellendoorn

Na het lezen van de titel zal je je misschien afvragen wat ik nou bij een mendurance moet. Een hele tijd terug had ik de organisatie van deze mendurance al toegezegd om te komen vrijwilligen want tenslotte start ik zelf toch geen mendurance.

Dus vanochtend ben ik om kwart voor 9 in de auto gestapt op weg naar Hellendoorn. Vandaag was ik ingedeeld op de vetgate samen met iemand anders.
Alle vrijwilligers werden verwelkomd met een kopje koffie of thee en een plakje cake waarna ieder zijn taak werd uitgelegd en we onze papieren kregen die we nodig hadden op onze post. Kristel en ik zouden samen de vetgate bezetten.
Vanaf 10u ging de vetgate open en niet al te lang daarna kwam ook de eerste menner al binnen. De menners deden allemaal lekker rustig aan en er heerste een relaxte sfeer. Op de vetgate zagen we alleen de menners van de klasses 2 en 3 waar in totaal 3 menners aan mee deden. De klasse 3 kwam 2 keer in de vetgate maar tussendoor konden we rustig genieten van de zon en was het erg gezellig met Kristel en de mensen van de organisatie die zo nu en dan eens langs kwamen om te vragen hoe het ging.
Met het enorme lunchpakket wat we kregen kwamen we makkelijk de dag door.
Toen onze taak erop zat hebben we de vetgate een beetje opgeruimd en zijn we nog rond gaan kijken en toen alle menners binnen waren hebben we nog even bij de prijsuitreiking gekeken.

Al met al heb ik een leuke, gezellig dag gehad en ook voor mij is nu het (m)endurance seizoen toch echt over. De komende wedstrijden zijn allemaal best ver weg dus we gaan nu lekker de winter weer in en ons voorbereiden en verheugen op een nieuw seizoen!

60km in Grolloo

Afgelopen zaterdag 22 September hebben Rakesh en ik ons endurance seizoen van dit jaar afgesloten met de klasse 2 van 60km in Grolloo. En ook met goed resultaat.

Onze dag begon om 5u en na ontbijt en het inpakken van de rest van de spullen gingen we naar stal om Rakesh op te halen. Eenmaal de trailer achter de auto konden we Rakesh inladen, maar Rakesh dacht daar toch echt anders over. Na ongeveer 20 minuten stond hij eindelijk op de trailer en konden we vertrekken. Het was toen al bijna 7u en we waren dus behoorlijk aan de late kant. Om half 9 kwamen we op het wedstrijd terrein en waren de taken verdeeld. Samen met mama ging ik naar het secretariaat en Rakesh voorkeuren terwijl de rest naar de voorbespreking ging.
Na het keuren hebben we Rakesh nog wat te eten gedaan en ondertussen opgezadeld en zijn we 10 minuten achter de massastart weggegaan.
De eerste lus was 35 km en was heel gevarieerd in route en ging over smalle slinger paadjes en bredere zandpaden en zelfs een stuk langs het water waar je als je wou ook doorheen kon rijden.
Helaas had het de dag ervoor erg geregend en waren de paden behoorlijk modderig waardoor we niet echt tempo konden maken, ook zaten er tussen de modder soms boomwortels waardoor je goed moest opletten. Rakesh had door dit alles zijn enthousiasme een beetje verloren, de modder was zwaar en zonder uitzicht op de ruiters voor ons moest ik hem blijven aanmoedigen om door te gaan.

Na een voor mijn gevoel best lange rit kwamen we bij de vetgate aan waar we gelijk konden aanbieden met een hartslag van 52. De rest van Rakesh' waardes waren ook goed dus onze rust ging in. Ingepakt in dekens kon Rakesh lekker rusten en ondertussen lekker eten. We hadden een aantal proefzakjes muesli en ook verschillende bakken eten klaargezet zodat hij zelf kan kiezen wat hij lekker vind of nodig heeft. Een halfuur is dan zo voorbij en dan is het alweer tijd om te zadelen en op te stijgen. Rustig in stap zijn we vertrokken na nog een kleine uitleg van de start/finish mensen over hoe ik het begin stukje moest rijden want dat was veranderd. Een paar meter na het passeren van de start/finish vanuit de vetgate kwam mij iemand anders achterop met een arabische hengst. Ze vroeg of ze bij mij aan mocht sluiten want haar paard was aardig over de zeik. Rakesh kon ook wel wat motivatie gebruiken in de vorm van een vriendje dus samen de 2de lus ingegaan. Dit was zeker geen slecht idee. De 2de lus was qua terrein een stuk makkelijker te rijden en nu we met z'n 2 reden konden we aardig tempo maken. Buiten dat het veel sneller ging was het ook nog eens erg gezellig en dat vonden de paarden ook. Zelfs onze grooms waren blij dat we samen waren gaan rijden omdat het zo goed klikte tussen de paarden. Deze ronde konden we ook lekker galopperen en al gauw kwamen we weer dichter bij de finish. Op het laatste groompunt stonden onze grooms nog een keer met een koek voor ons en water voor de paarden en daarna konden we nog een stuk door rijden voordat we moesten gaan stappen voor de finish.

Aangekomen bij de finish kon ik weer direct aanbieden en had Rakesh een hartslag van 44. Goed gefinisht dus, in de auto hebben we een watertank met pomp dus zijn we Rakesh eerst gaan afspuiten waarna we hem weer goed hebben ingepakt met dekens waarna we rustig naar de groomarea zijn gelopen waar het voer voor Rakesh nog stond. Na een halfuurtje weer na de nakeuring waar Rakesh nog even lekker uit zijn dak ging met voordraven. Hij liep mooi naast me te dansen waarop we als commentaar van de veterinairen kregen dat hij nog wel een rondje zou kunnen en klaar was voor de klasse 3.
Blij met een goed einde kon Rakesh lekker nog meer gaan eten en wat rusten waarna we ook weer naar huis zijn gereden.

De volgende dag stonden de uitslagen op internet en daaruit bleek dat Rakesh en ik nog 3de waren geworden. Daarbij kwam nog dat Rakesh de dag erna er nog super fit en spierpijnloos bij stond en dat maakt mij helemaal trots! Een goede afsluiting en weer paar doelen behaald.
We hebben nu namelijk alle punten in de klasse 2 gehaald en mogen nu klasse 3 starten en mijn doel was om Rakesh sterker te maken in de draf zodat hij ook op een wedstrijd makkelijker draaft en dat ging deze keer ook super.

Op naar volgend seizoen!!

De andere kant van endurance: Vrijwilligen.

Zaterdag 8 September werd in Haarle de endurance Sallandse Heuvelrit verreden over diverse afstanden. Deze wedstrijd stond niet in onze planningen en zeker niet nadat Rakesh ineens ziek werd een paar weken terug. Het leek mij erg leuk om een keer te vrijwilligen dus heb ik mij en mijn moeder opgegeven voor een dagje vrijwilligen bij de wedstrijd in Haarle.

Om 7u 's ochtends zaten we samen in de auto, stoeltjes mee, camera mee en een goed humeur uiteraard. Bij het secretariaat werden we hartelijk ontvangen. Na nogmaals een korte uitleg van wat onze taak was en het meegeven van de lijst, de kaarten en ook een lekker lunchpakket konden we weer in de auto op weg naar het punt waar wij als controlepost zouden zitten de hele ochtend en het begin van de middag.
Van alle klassen liep de route langs ons controlepost dus iedereen deelnemer die meedeed zou bij ons langskomen. Vanaf 8:30 konden we de eerste ruiters verwachten dus zaten we mooi op tijd op onze plek. Rond 8:45 kwamen de eerste ruiters van de klasse 3 langs, dat waren er maar 4 dus daarna moesten we weer even wachten tot de korte en de lange klasse 2 langs zouden komen. Toen we daar eenmaal de eerste paar van hadden gezien bleef het een beetje doorlopen. Af en toe een minuut of 5 tot 10 even niks waarna er soms weer een paar ruiters kort achter elkaar kwamen. Terwijl we wachtten op de volgende ruiters konden we genieten van de mooie omgeving, even een broodje eten maar ook lachen om nieuwsgierig kijkende voorbijgangers of even een praatje maken met de grooms die ook op een ruiter moesten wachten.
Toen eenmaal de klasse 1 ook gestart was werd bleef het weer aardig doorlopen. De laatste start was om 13:00 uur deze zouden toch uiterlijk om 14:00 uur langskomen dus na een belletje met de organisatie op het startterrein rond die tijd konden we de auto weer inpakken en richting startterrein rijden. Daar hebben we nog even wat gedronken en gegeten en met verschillende mensen staan praten. Tegen het eind van de middag zijn we weer terug naar huis gereden.

We hebben samen een ontzettend leuke dag gehad, zoveel vrolijke ruiters en paarden langs zien komen en ook hun grooms die even komen babbelen. Ik zou iedereen aanraden om een keer te gaan vrijwilligen, het is ontzettend leuk en gezellig, je moet er wat voor over hebben maar je krijgt er een leuke dag voor terug en jij maakt het mogelijk dat de wedstrijd gereden kan worden. Voor die paar keer per jaar dat je zelf een wedstrijd wil starten (en waar ook veel vrijwilligers voor nodig zijn) mag je toch wat terug doen? Zo is het voor iedereen leuk om wedstrijden te rijden en is het ook mogelijk dat iedereen wedstrijden kan rijden!

Rakesh' tijdlijn.

Dit idee kwam ik laatst tegen op een andere blog maar dan met foto's van die persoon zelf. Ik vond het een erg leuk idee en dacht dat kan natuurlijk ook bij Rakesh. Ik heb veel foto's van hem gekregen van een vriendin die hem al kende vroeger, zelfs foto's van toen Rakesh een paar dagen oud was.
Kijk en geniet van Rakesh van klein tot groot (nu 7,5 jaar)!

Rakesh is hier net 3 dagen oud en mag lekker buitenlopen samen met zijn mama (die staat niet op de foto).

Hier 2 weken oud en samen met zijn moeder in de stal. Zo als hij hier kijkt dat kan hij nog steeds.















Dan gaan we een maandje verder. Rakkie is aan het verharen. Op de foto is hij ongeveer anderhalve maand oud en al een behoorlijk stuk gegroeid in vergelijking tot de voorgaande foto's. Op de achtergrond is weer zijn moeder te zien.














We maken een best grote sprong in de tijd, Rakesh is hier ruim anderhalf. Hij is al een lekkere grote slungel geworden maar nog wel met een beetje een baby hoofd.

In de tussentijd heeft Rakesh samen met zijn halfbroertje in Frankrijk gestaan om lekker te groeien. Met een leeftijd van 3 jaar zijn ze weer terug gekomen naar Nederland en hier zadelmak gemaakt en ingereden.

Op de volgende foto is Rakesh 3,5 jaar oud en zeker een half jaar onder het zadel en getraind voor de renbaan. Dat jaar (2008) heeft hij ook 2x in een koers gelopen, maar voor de renbaan was hij niet goed genoeg. Beide keren dat hij gekoerst heeft is hij niet in de prijzen gevallen en deze 2 keren waren dan ook de enige keren.
Je kan op de foto ook al goed zien dat hij een veel wijzer en oudere uitstraling heeft dan de vorige foto.

Met een leeftijd van bijna 4 jaar, vlak na de vorige foto, is Rakesh bij ons op stal gekomen als paard voor de familie die daar destijds de eigenaren waren. Zij zijn begonnen om hem te trainen voor de endurance en hun dochter heeft Rakesh ook uitgebracht in de endurance. Twee keer heeft hij met haar een klasse 1 gelopen (maart 2010, mei 2010) en één keer een klasse 2 (juni 2010).
Eind dat jaar is Rakesh van mij geworden. November 2010 heeft hij een maand lang 5 minuten van ons huis af gestaan en in December was er plek voor hem op de stal waar Irma toen ook stond. In Januari heb ik hem echt gekocht en was Rakesh eindelijk echt van mij.



Eenmaal op de stal waar Irma ook stond had hij het al snel naar zijn zin. Hij had een maatje in de wei naast zijn wei en Irma was zijn vriendinnetje waar hij regelmatig mee in de bak mocht spelen en waarmee we altijd samen gingen rijden.

Met Irma rennen in de bak.

De eerste keer op wedstrijd met Rakesh

Samen hebben we daar veel in de bak gereden, want veel bos was er niet om te trainen. Hierdoor was Rakesh ook wat aan de dikke kant en had hij ook niet zo'n super conditie. Toch zijn we dat jaar toch 3 keer gestart in de klasse 1. De eerste keer in Ommen, daarna Renkum en als laatste in Otterlo. Alle drie de wedstrijden hebben we goed uitgereden al dan niet zo snel maar na een Irma was Rakesh toch wel heel wat anders waar ik best aan moest wennen. Vooral de eerste keer hebben we veel meningsverschillen gehad tijdens de wedstrijd maar iedere keer werd dat beter.











Omdat we toch echt verder wouden in de endurance gingen we ook op zoek naar alle spullen. Eerst de kleur maar kiezen.. Dat werd uiteindelijk blauw. Een hoofdstel was al gauw gevonden en ook de pijpkousen. Ook speciale endurance beugels van kunststof vond ik voor een mooi prijsje op internet. Met mijn verjaardag in Juli kreeg ik de rest van mijn tuig, een bijpassend zadeldekje, teugels en een borsttuig met martingaal alles in dezelfde kleur blauw! Zelfs mijn horloge is dezelfde kleur en uiteraard moest daar dus ook een shirt en vest in dezelfde kleur bij gezocht worden.



Dan gaan we weer even een heel stuk vooruit in de tijd.. In de winter moest hij helaas weer op rust omdat we niks konden ivm sneeuw en bevroren grond. Wandelen kon.. maar daar is het plezier ook wel een keer af.

Een van de eerste dagen weer terug bij het Rutbeek
lekker rennen in de bak

Februari 2012 zijn we weer verhuisd.. ja de derde keer voor Rakesh inmiddels. Maar dit keer minder erg, we zijn weer terug verhuisd naar de stal waar hij gestaan heeft voor we hem kochten en waar Irma dus ook al de tijd gestaan heeft. Ik geloof dat de paarden het gevoel hadden dat ze weer thuis kwamen. Na een paar dagen wennen zijn we lekker weer het bos ingegaan en hoewel ze het erg spannend vonden was aan ze te zien dat ze allerlei dingen herkenden.



Met zoveel bos in de paardjes hun achtertuin en paarden die graag naar buiten gaan kregen de paarden al snel weer veel conditie. We konden dus ook al snel weer wedstrijden starten en zijn begonnen met een korte K1 in kootwijkerbroek. We mochten ook al klasse 2 starten dus dat hebben we gedaan in Ommen en in Renkum en die hebben we allebei goed uitgereden met een prachtige snelheid. Inmiddels is Rakesh veranderd van een paard wat toch wat aan de dikke kant is met een wat pluizige lange vacht naar een paard wat glanst, goed in z'n vel zit en behoorlijk gespierd is. In een halfjaar is hij een stuk slanker geworden. Hij ziet er beter uit dan ooit en hij is nog steeds even gek en ondeugend :)