Als eerste over de streep in Haarle

De wedstrijd in Haarle stond al vroeg dit jaar in onze wedstrijdplanning voor een klasse 3. Voor ons is het dichtbij en daarom kunnen we er ook makkelijk gaan trainen. Dat hebben we dus ook gedaan als voorbereiding op deze wedstrijd want een makkelijke wedstrijd is het zeker niet!
Tijdens het trainen over de heuveltjes en de stenige ondergrond leerde Rakesh al gauw goed zelf na te denken over hoe en waar hij zijn voeten neer moest zetten.

Goed voorbereid gingen we dus 7 September vroeg op pad naar Haarle, om 8 uur gingen we van start voor de eerste lus. Ik wil de het rustig aan doen omdat we deze keer wel alleen zouden rijden maar daar had Rakesh de eerste ronde een andere mening over. Uiteindelijk zijn we deze ronde toch rustig door gekomen, veel gedraafd en later wat gaan afwisselen met stukjes galop. We begonnen ergens in het midden en kwamen uiteindelijk vrij voorin binnen bij de vetgate. We konden lekker vlot aanbieden en hadden deze keer 45 minuten rust dus echt de tijd om goed te eten en Rakesh te verzorgen. Op tijd weer gaan opzadelen en op pad voor de tweede lus, deze lus liep over voor ons onbekend terrein maar was wel een kort rondje namelijk maar 22 km. Met de nieuwe routeaanduiding moesten we even zoeken maar al snel waren op de juiste weg. Vrij in het begin al kwamen we samen met een andere ruiter en daar hebben we de hele ronde mee samen gereden. Deze ronde was erg lastig en daardoor op sommige stukken ook best zwaar. Er zaten niet zozeer veel heuvels in maar op een aantal stukken zaten veel boomwortels in het pad waardoor we goed op moesten letten. Tempo maken kon dus zeker niet dit rondje maar zo samen en in een lekker drafje en waar kon een galopje zijn we de ronde goed doorgekomen. Inmiddels reden we afwisselend vooraan en achter de eerste ruiters. Bij de vetgate konden we ook nu weer snel aanbieden met een mooie hartslag en ook nu weer 45 minuten rust. Helaas bleek dat degene waar we het hele 2de rondje hadden samen gereden niet weg mocht nadat haar paard plots heel slecht in orde bleek en moesten we het 3de rondje in ons eentje op pad. Zo'n laatste ronde is dan toch best zwaar.. Bij het wegrijden op de vetgate keek Rakesh nog een paar keer om of het echt wel klopte maar ja het klopte toch echt. Het eerste stukje kon ik oprijden met 2 anderen maar al gauw stopten zij bij een groompunt om te koelen. Wij zijn doorgereden en toen reden we voorop en alleen verder. Dat was wel weer even lastig maar ik kon Rakesh goed motiveren om weer verder te gaan. Deze lus was hetzelfde als de 2de ronde en dat was in ons voordeel, Rakesh had snel door waar we heen gingen en dat hielp. Ook voor de lastige stukken was het makkelijk want we hadden dit al gelopen dus nu wist Rakesh ook hoe hij hiermee om moest gaan. Ik kon hem de vrije hand geven en hij dacht heel goed mee, zette geen pas verkeerd en zo konden we mooi snel over alle slechte paden. Galopperen waar het kon en zo lekker verder rijden, goed drinken en koelen op de groompunten en zo door naar de finish. Af en toe heb ik nog even gekeken of er nog iemand achterop kwam rijden maar ik heb niemand meer gezien. Zo kwamen we alleen aan bij de finish, voor het idee nog even rustig aangegaloppeerd en in galop gefinisht.

De finish was in het bos dus nadat mijn tijd op mijn vetkaart was genoteerd konden we lekker terug stappen naar het hoofdterrein. Daar aangekomen alles voorbereiden voor de nakeuring, Rakesh mocht lekker wat eten en hij werd helemaal afgesponst en even afgespoten onder de tuinslang. 10 minuten voor we moesten nakeuren zijn we weer wat gaan stappen en ondertussen eten, nog even een stukje draven om zelf te kijken hoe hij loopt en daarna naar de nakeuring. Rakesh stond er lekker rustig bij, volgens de veterinair wat afwezig maar ik ken mijn vent langer dan vandaag, hij weet wat er van hem verwacht word en dat liet hij dan ook nog wel even zien toen we voor de locomotie mochten. Meteen was hij weer wakker en liep lekker vlot mee. Op het stukje terug moest hij even gek met z'n hoofd zwaaien (vast om te laten zien dat ie echt nog wel fit genoeg was) en kregen we een dikke A. Zo trots op mijn superpaard want dit keer hebben we de klasse 3 toch echt op eigen kracht uitgereden! En ook nog als eerste over de streep!


Voor ons was dit de laatste wedstrijd van dit seizoen en met dit resultaat hebben we het seizoen mooi afgesloten! Volgend jaar zie je ons weer op wedstrijd, wel zal ik weer bij de mendurance in Hellendoorn vrijwilligen op 5 Oktober en zal ik natuurlijk al onze andere avonturen nog met jullie delen.

De andere kant van endurance: Vrijwilligen.

Zaterdag 8 September werd in Haarle de endurance Sallandse Heuvelrit verreden over diverse afstanden. Deze wedstrijd stond niet in onze planningen en zeker niet nadat Rakesh ineens ziek werd een paar weken terug. Het leek mij erg leuk om een keer te vrijwilligen dus heb ik mij en mijn moeder opgegeven voor een dagje vrijwilligen bij de wedstrijd in Haarle.

Om 7u 's ochtends zaten we samen in de auto, stoeltjes mee, camera mee en een goed humeur uiteraard. Bij het secretariaat werden we hartelijk ontvangen. Na nogmaals een korte uitleg van wat onze taak was en het meegeven van de lijst, de kaarten en ook een lekker lunchpakket konden we weer in de auto op weg naar het punt waar wij als controlepost zouden zitten de hele ochtend en het begin van de middag.
Van alle klassen liep de route langs ons controlepost dus iedereen deelnemer die meedeed zou bij ons langskomen. Vanaf 8:30 konden we de eerste ruiters verwachten dus zaten we mooi op tijd op onze plek. Rond 8:45 kwamen de eerste ruiters van de klasse 3 langs, dat waren er maar 4 dus daarna moesten we weer even wachten tot de korte en de lange klasse 2 langs zouden komen. Toen we daar eenmaal de eerste paar van hadden gezien bleef het een beetje doorlopen. Af en toe een minuut of 5 tot 10 even niks waarna er soms weer een paar ruiters kort achter elkaar kwamen. Terwijl we wachtten op de volgende ruiters konden we genieten van de mooie omgeving, even een broodje eten maar ook lachen om nieuwsgierig kijkende voorbijgangers of even een praatje maken met de grooms die ook op een ruiter moesten wachten.
Toen eenmaal de klasse 1 ook gestart was werd bleef het weer aardig doorlopen. De laatste start was om 13:00 uur deze zouden toch uiterlijk om 14:00 uur langskomen dus na een belletje met de organisatie op het startterrein rond die tijd konden we de auto weer inpakken en richting startterrein rijden. Daar hebben we nog even wat gedronken en gegeten en met verschillende mensen staan praten. Tegen het eind van de middag zijn we weer terug naar huis gereden.

We hebben samen een ontzettend leuke dag gehad, zoveel vrolijke ruiters en paarden langs zien komen en ook hun grooms die even komen babbelen. Ik zou iedereen aanraden om een keer te gaan vrijwilligen, het is ontzettend leuk en gezellig, je moet er wat voor over hebben maar je krijgt er een leuke dag voor terug en jij maakt het mogelijk dat de wedstrijd gereden kan worden. Voor die paar keer per jaar dat je zelf een wedstrijd wil starten (en waar ook veel vrijwilligers voor nodig zijn) mag je toch wat terug doen? Zo is het voor iedereen leuk om wedstrijden te rijden en is het ook mogelijk dat iedereen wedstrijden kan rijden!