Ons verhaal

Naar aanleiding van een aantal dingen de afgelopen tijd bedacht ik me dat het na al de blogjes die ik al geschreven heb, misschien wel tijd werd eens een stukje van ons verhaal te vertellen. Hoe Rakesh bij mij belandde, over liefde op het eerste gezicht maar buiten dat alles ook over de ambities die ik nooit dacht te hebben.

Om dan maar te beginnen bij het begin gaan we terug naar 2010 toen mijn moeder en ik Irma hadden en daar samen op reden en we Irma op een hele gezellige manege hadden staan waar we allemaal veel geleerd hebben tijdens de paardrijlessen die we daar volgden. Rakesh stond ook op die manege maar was van de eigenaren zelf. Vanaf het moment dat ik Rakesh voor het eerst heb zien lopen was ik helemaal weg van hem en ben ik dat ook altijd geweest. Ik wist niet eens hoe hij was in zijn doen en laten maar ik wist wel dat als het zou kunnen ik hem graag wilde hebben, met een strikje erom, grapten we wel eens.
Helaas ging het in 2010 steeds slechter met de manege en zouden de lessen stoppen en uiteindelijk moesten ook wij een ander plekje zoeken.
We hebben dat nog een hele tijd kunnen uitstellen maar uiteindelijk een goed plekje kunnen vinden voor Irma in Twekkelo. In die periode dat we voor Irma een nieuwe plek moesten zoeken kregen we van de eigenaren te horen dat ze zelf voor Rakesh geen plek meer hadden en hij zou verkocht worden. Ze vroegen of wij hem niet wouden hebben. De paardenmarkt was al slecht en na een röntenologische keuring bleek er ergens een kleine bemerking te zitten ergens in 1 van zijn benen of hoeven waardoor hij helemaal niet meer verkocht kon worden en de andere optie was de handel in maar dat wouden zij hem niet aan doen.
Na lang wikken en wegen, tig maal besproken te hebben wat nou als de bemerking uit zou groeien tot artrose of hoefkatrol wat dan.., nog heel veel meer nadenken of het te betalen was, hem een maand lang verzorgd en gereden te hebben, heb ik toch maar de stap genomen.
Want "je moet geen spijt hebben van de dingen die je doet, maar van de dingen die je niet gedaan hebt" en met dat motto en stiekem toch wel veel zenuwen was het dan zover.. mijn droompaard was van mij. Ik had er nog nooit opgezeten dus voor ik hem ging verzorgen (en daarna kopen) heb ik onder begeleiding van hun nog een keer op hem gereden om te zien of het echt wel klikte en ja hoor dat was geen probleem.

En dan heb je ineens een eigen paard.. en dan ook nog het paard wat je altijd al wilde hebben. In mijn doen en laten heb ik er nooit aan hoeven wennen, maar de eerste tijd was het idee toch erg vreemd want ik had gewoon een paard en hij was ook nog eens helemaal van mij.
Alle begin is moeilijk en ook ons begin was met vallen en opstaan en af en toe ook letterlijk met vallen en opstaan. Heel langzaam wisten we steeds beter wat we aan elkaar hadden en wat we van elkaar konden verwachten. Zo kwam in 2011 onze eerste endurance wedstrijd die we plots alleen moesten rijden omdat Irma niet meer de trailer in wilde en mama dus niet mee kon rijden. Vlekkeloos ging het niet maar per wedstrijd was er steeds meer verbetering. Ook op stal met rijden werd het vertrouwen steeds groter, er moesten zo nu en dan ook weer eens andere dingen uitgeprobeerd worden dus gingen we wel eens zonder zadel uitstappen en later eens een keer een drafje en nog veel  later ook nog in galop. Bitloos met een halstertje of met een halsring rijden, hij snapte het niet altijd meteen even goed maar met veel rust en uitleg van mijn kant was dat snel anders en had hij er ook veel plezier in.
Ik zei wel eens dat ik met iedere pas ons vertrouwen en onze band voelde groeien, iedere pas zijn wij als combinatie weer een stukje sterker en beter geworden en dat is nu nog steeds te zien. We zijn nu 2 verhuizingen van stal verder en een heleboel bosritten, trainingskilometers maar ook wedstrijdkilometers en nog steeds groeit onze band steeds weer een stukje verder.

We zijn samen weer begonnen in de klasse 1 hoewel dat in het begin vrij stroef verliep konden we het jaar erna (2012) al klasse 2 starten en kregen we steeds meer plezier en vertrouwen op wedstrijden. Rakesh deed het toen al super maar ik had toch geen ambities om hard of ver te gaan. Uitrijden, daar gingen we voor, maar tegelijk met dat uitrijden deden we het toch wel heel goed en haalden we meestal de top 10 wel. Ik heb ons toen ingeschreven voor de endurancecompetitie van het AVS, gewoon voor de lol want het leek mij wel leuk om ons op die manier eens te vergelijken met anderen. Op de uitreiking bleek dat we het dat jaar wel heel goed gedaan hadden! We waren eerste in de klasse 40-79 km en kregen leuke prijsjes en ook nog een prachtige statiedeken.

En nu zijn we inmiddels al in 2013, Rakesh is al 2,5 jaar bij mij en hij is het beste wat me is overkomen. We weten wat we aan elkaar hebben, vertrouwen elkaar door en door, hebben zo nu en dan nog wel eens een klein meningsverschil maar dat is niks vergeleken bij alles wat we in de afgelopen 2 jaar al hebben gedaan en overwonnen.
Ondanks dat ik nooit ambities had gaan we over 2 weken onze eerste klasse 3 wedstrijd starten. Wie had dat ooit gedacht!! Een paard met een bemerking en een meisje zonder ambities zijn veranderd in een superfit toppaard en een meisje met toch misschien wel een klein beetje ambities en daar staan we dan straks aan de start in Grolloo om de 80 km uit te rijden. Ik had het zelf in ieder geval nooit verwacht dat ik zo ver zou komen en wie weet rijden we volgend jaar wel een klasse 4. We gaan in ieder geval eerst maar eens zien dat we die eerste 80km goed uit gaan rijden.

Één ding weet ik heel zeker; ik heb echt geen spijt dat ik 2,5 jaar geleden deze beslissing heb genomen! Ik hoop dat ik nog heel lang samen met een superfitte topper Rakesh onze weg mag bewandelen.

51 km door het drenths friese wold.

Afgelopen zondag (2 juni) werd de wedstrijd in Wateren door het Drenths Friese Wold verreden. De wedstrijd had 3 afstanden om te rijden (29, 51 en 80 km) waarvan wij de 51 km reden.

Al vroeg ging de wekker en niet veel later waren we met z'n allen op pad naar stal om Rakesh op te halen. Het laden ging vlot en dus konden we snel op weg naar de wedstrijd. We waren netjes op tijd op het terrein en konden rustig voorbespreken en voorkeuren voor de start om half 10. Deze keer zouden we voor het eerst mee starten in een massastart dus waren we al ruim op tijd aan het los stappen voor de start. Ik vond het wel spannend, hoe zou het gaan maar belangrijker nog.. wat zou Rakesh doen? Mijn plan was om mee te rijden met de groep om dan langzaam terug te rijden naar ons eigen tempo. Het aftellen begon en daar gingen we dan, de hele groep in draf het terrein af. Rakesh liep wat te huppelen en te galopperen, hij wilde graag mee met de rest maar mocht niet te hard van mij. In een vlotte draf en af en toe wat passen galop gingen we met de rest mee.


Na de eerste kilometer langs de weg begon het terug rijden in tempo maar dat kostte wel wat moeite. Rakesh wou erg graag mee met de groep en het hielp ook niet mee dat die soms weer in zicht kwam. Na een poosje kwam hij tot rust en ging hij lekker lopen maar een paar kilometer verder kwam de groep voor ons weer in zicht en begon het gedram weer opnieuw. Dan maar nog iets langzamer rijden. Even later kwam er iemand ons achterop rijden, haar paard liep ook te drammen dus besloten we samen verder te gaan zodat ze steun aan elkaar zouden hebben. Dat hielp en langzaam maar zeker kwam de ontspanning terug. Een kilometer of 10 samen doorgereden maar uiteindelijk toch apart verder gegaan, Rakesh liep toch wat harder. Eenmaal alleen konden we weer even wat tempo maken en met een paar lekker lange stukken galop waren we ook zo bij de vetgate. Ongeveer een kilometer ervoor gaan stappen en het laatste stuk ernaast. Rakesh ging braaf staan plassen en voor de vetgate gauw afgezadeld en konden we gelijk aanbieden. Zijn hartslag was netjes 42 dus konden we gauw onze rust in. Lekker eten en ik even zitten.
Een halfuur is alleen altijd zo gauw weer voorbij dus weer gezadeld en erop voor de 2de ronde!

We reden weg uit de vetgate met een ander groepje voor ons, deze hebben we maar ingehaald zodat we op ons eigen tempo verder konden. Rakesh had nog veel zin dus heb hem lekker laten galopperen! Ergens op de helft van de 2de lus kwamen we achterop iemand met een bekend paard namelijk een van dezelfde fokker als Rakesh. De paarden liepen samen wel lekker dus zijn we samen verder gereden, ook was het erg leuk om van haar allerlei dingen te horen over Rakesh' moeder Jamyla. Het 2de rondje was niet lang en we kwamen dus ook al snel weer bij de finish. Vlak voor de finish ben ik gaan stappen om Rakesh' hartslag te laten dalen zodat we gelijk konden aanbieden. Helaas schrok Rakesh omdat de tent bij de finish toevallig wapperde op het moment dat we de finishlijn passeerden. Hierdoor was zijn hartslag net 62 op het moment van tellen. Snel afgezadeld en nog even gekoeld en met een paar minuten weer laten tellen.. 42 en dus goed. Op naar de auto voor nog meer eten en het voorbereiden op de nakeuring. Onderweg vond Rakesh nog een kuil zand waar hij echt even moest gaan liggen rollen en uiteraard mag dat nadat hij zo goed z'n best heeft gedaan! Bij de auto stonden al verschillende soorten aan eten klaar maar na een paar hapjes besloot Rakesh dat hij lekker gras wou eten. Helaas wou hij nog niet zo uit de emmer drinken maar toen hij ontdekte dat er een automatische drinkbak in de hoek van het grasveld stond wou hij maar al te graag drinken en gaf hij ook zelf aan als hij weer wilde drinken door naar de bak toe te lopen.
Op tijd weer rustig naar de nakeuring gelopen, ik moest hem wel weer even wakker maken voor de locomotie maar hij liet nog een mooie draf zien waarna we uiteraard ook goedgekeurd waren!
We hebben nog lekker de tijd genomen om Rakesh te laten rusten maar eigenlijk was hij niet echt moe. Normaal gaat hij wel eens na wat gegeten te hebben rustig naast de auto staan dutten maar deze keer bleef hij gewoon een beetje rondwandelen terwijl hij gras aan het eten was. Een goed teken dus maar toch wel een poosje gewacht voor we weer naar huis zijn gegaan. Het laden ging nu iets moeizamer maar alsnog stond hij er vlot in en konden we rustig naar huis rijden.
Thuis hoorden we dat we alsnog een 2de plaats hadden behaald! Heel netjes dus en dat met een nog erg wakker paard. Thuis draafde hij namelijk nog even een ereronde naar/door de wei. Ook de volgende dag liep hij er heel fit bij dus volgens mij zijn we klaar voor onze eerste klasse 3! 

Eerste wedstrijd dit seizoen in Ommen

Zondag was het dan zover. Onze eerste wedstrijd dit seizoen.. Alle spullen waren al ingepakt en om half 6 ging onze wekker om aan te kleden, te ontbijten laatste dingetjes in te pakken en daarna Rakesh op te halen.  Binnen 5 minuten stond Rakesh op de trailer en konden we op weg naar Ommen waar de wedstrijd plaats vond.

We waren er mooi op tijd, Rakesh mocht nog even in de trailer blijven staan zodat wij rustig naar de voorbespreking konden en de vetkaart en hesje op konden halen. Daarna Rakesh uit de trailer gehaald en alles bij elkaar gepakt voor de voorkeuring. Alles was helemaal goed dus we mochten van start!

In het begin was het nog wel wat spannend en raar en waren er een paar dingen die hij zogenaamd eng vond, maar eenmaal op stoom ging Rakesh heerlijk lopen. De eerste lus hadden we een paar stukken waar we langs de weg moesten dus hebben we hier veel gedraafd en enkele stukken zandweg even een galopje gepakt voor de afwisseling. Eenmaal lekker aan het lopen hadden we een draftempo van ruim 17 km/u wat goed uit te zitten was en ook voor hem heerlijk liep. Zo zijn we de eerste ronde door gedieseld, bij de groompunten rustig in stap gekoeld, in galop over de archemerberg en ondertussen genieten van de mooie omgeving en mijn superpaard.

Tot een paar honderd meter voor de vetgate blijven draven, daarna een stukje gestapt en afgestapt. Gelijk aangeboden bij de vetgate en ook gelijk goed met een hartslag van 59. Wel hoog dus maar even later bleek dat hij nog moest plassen en dat deed hij dus ook uitgebreid even nadat de rest van zijn waardes gecontroleerd waren. Onze rusttijd ging in dus lekker vanalles te eten bij Rakesh neer gezet en voor mezelf ook. Dan is een halfuur zo om dus ook gauw weer gezadeld en we mochten ook gelijk alweer op pad.

De tweede ronde was het doel het tempo wat hoger te leggen dus zodra het kon lekker laten galopperen en Rakesh kreeg er goed zin in! Op sommige stukken ging het tempo echt aardig omhoog en hadden we een snelheid van zo'n 25 km/u en hoger. De paden waren hier ook erg geschikt om lekker te galopperen. In een vlot tempo genoten van het 2de rondje, nog een klein stukje verkeerd gereden met een paar anderen omdat er wat lintjes mistten maar al gauw hadden we de goede weg weer gevonden en konden we weer verder. Al gauw waren we weer vlakbij het wedstrijdterrein en moesten we de laatste paar honderd meter stappen, bij de finish konden we weer bijna gelijk aanbieden en waren we goed met 52 als hartslag. Gelukkig hadden we Rakesh al afgezadeld want terwijl we wachtten tot we de vetkaart terug kregen ging hij gelijk liggen rollen.




Terug bij de trailer ging Rakesh lekker staan drinken en daarna ook lekker eten. Ondertussen konden we hem even afsponsen zodat hij voor de nakeuring weer redelijk schoon was. Op de nakeuring was ook alles goed alleen had hij niet zoveel zin meer dus het voordraven ging niet echt netjes dus de volgende keer even iets van een zweepje ofzo meenemen zodat hij netjes naast me loopt.
Verder ben ik echt supertevreden. Rakesh heeft netjes gelopen, was lekker relaxt en heeft zelfs gedronken na de finish en we zijn beloond met een 3de plaats!

Hartslag en trainen

Het was even weer een paar weekjes stil bij ons maar we zijn er nog steeds hoor! Ondanks dat het nog steeds niet echt lekker lente weer is zijn we al weer druk aan het trainen en eigenlijk zouden we afgelopen weekend 24 maart onze eerst wedstrijd van het seizoen rijden. Alles was ingepakt en klaar. Behalve Rakesh, want hij weigerde 's ochtends de trailer in te gaan. Toen hij er uiteindelijk in stond was het al veel te laat en zouden we nooit op tijd aankomen dus hebben we maar voor het idee een rondje gereden met de trailer en ons helaas moeten afmelden voor de wedstrijd.
De volgende wedstrijd op de planning is Ommen 28 april, voor de tijd gaan we nog een keer oefenen met laden en ergens anders rijden zodat het laden tegen die tijd hopelijk een stukje soepeler gaat!

Wel heb ik weer wat leuks wat hopelijk veel meerwaarde heeft voor onze trainingen namelijk een Garmin forerunner GPS horloge en nieuwe hartslagsensoren voor Rakesh. Met deze 2 dingen is het mogelijk om naderhand alle gegevens na te kunnen kijken op de computer in een hele mooie grafiek. Onder het rijden hoef ik nu niet steeds op mijn horloge te kijken om te zien wat zijn hartslag is of de hersteltijd. Zo nu en dan bekijk ik onderweg de waarde maar eenmaal thuis kan ik heel makkelijk de hele rit analyseren hoe zijn gedrag was en wat de invloed daarvan is op zijn hartslag. De afgelopen paar dagen heb ik met sensoren gereden om te zien hoe Rakesh ervoor staat en een beetje te kijken hoe zijn gemiddelden zijn.

Hieronder zie je 3 grafiekjes van ritjes van de afgelopen dagen:

Maandag 25 maart heb ik de eerste 10 minuten in de buitenbak gestapt en gedraafd en daarna hebben we alleen een rondje buiten gereden. De scheiding van beide dingen is aangegeven met de verticale rode streep.  De uitschieters in zijn hartslag zijn schrikmomenten door de wind of andere gekke dingen maar verder is hij redelijk normaal. Niet heel stabiel maar voor het eerst in je eentje naar buiten met deze wind is toch wel spannend...

Dinsdag 26 maart gingen we voor een langer ritje met z'n twee. Rakesh was in het begin erg gek en fris en dat is ook duidelijk te zien aan de wat hogere hartslag voor het staptempo (+/- 6km/u). Eenmaal onderweg en aan het draven zie je dat de hartslag aardig stijgt en daalt met de snelheid mee waaraan je goed kunt zien hoe makkelijk hij hersteld en aan het eind nog een uitschieter omdat hij even moest schrikken.

Woensdag 27 maart hebben we nog een iets groter rondje gemaakt. Weer een wat hogere hartslag in het begin vanwege zijn enthousiasme maar al gauw weer een hartslag die netjes daalt en stijgt met ons tempo mee. Geen idee of het toeval is maar eenmaal in ons vertrouwde gebied werd zijn hartslag nog wat lager/stabieler (va 6 km) en bleef zo tot het eind van de rit (op 1 uitschieter na maar wat wil je met weides bemestende tractors)

Op deze manier kan ik dus naderhand alles nakijken en ik hoop dat ik hier veel aan ga hebben en het meerwaarde heeft voor mijn trainingen. Sowieso blijf ik de komende tijd nog gegevens verzamelen om een goed beeld te krijgen van zijn hartwaardes in iedere gang en zijn herstel tijden zodat ik aan de hand hiervan kan gaan uitbouwen en bijvoorbeeld intervaltrainingen of galoptrainingen toe kan voegen aan onze training.
Wij gaan gauw weer verder trainen zodat ik binnenkort vast meer over onze vorderingen kan vertellen!

Een nieuw seizoen.

Ook al ligt er in sommige delen van Nederland nog sneeuw en is de grond overal nog bevroren, het nieuwe endurance seizoen begint al bijna weer. De wedstrijddata en het nieuwe wedstrijdreglement zijn bekend en sinds een paar weken hebben de paarden geen vakantie meer. Helaas gooide de vorst roet in het eten en zijn we nu alleen nog maar aan het stappen, erop of aan de hand. Nu nog kleine stukjes maar ik hoop dat we dat snel uit kunnen gaan breiden nu ze het buiten stappen een beetje gewoon zijn. Nog harder hoop ik dat het gauw weer gaat dooien zodat we weer kunnen gaan draven en de conditie weer opgebouwd word.

De komende weken zal dus vooral bestaan uit training opbouwen en gaan kijken naar een goede, globale wedstrijdplanning en een alternatieve planning (plan B).  De bedoeling is dat we onze eerste wedstrijd dit seizoen in Kootwijkerbroek gaan starten op zondag 24 maart, waarschijnlijk rijden we hier een lange klasse 1 van 31 km maar dat staat nog niet vast.

Klein jubileum.. 2 jaar!

Even een klein berichtje.. want sinds deze week is Rakesh officieel 2 jaar van mij. Eigenlijk was Rakesh in November al bij mij maar toen verzorgde ik hem alleen en moest ik de beslissing nog maken of ik hem wilde kopen en kon onderhouden.
Maar ik mag nu wel zeggen dat hij al 2 jaar mijn beste vriendje is!

En ik hoop dat hij nog lang bij me mag blijven <3

Terugblik op 2012

Inmiddels zijn we alweer halverwege December en stevenen we af op een nieuw jaar. Maar afgelopen jaar hebben we veel gedaan en ook weer nieuwe dingen bereikt en dat is altijd leuk om even op terug te kijken.

Begin van het jaar besloten we te verhuizen naar een andere stal. Terug naar ons oude vertrouwde bos. Eind Februari was het zover en verhuisden de paarden naar hun nieuwe maar tegelijk bekende plek, mooi op tijd voor het wedstrijdseizoen en dus konden we nog een aantal keer lekker trainen in het bos. Niet lang daarna sloeg het Rhinovirus toe en ookal was er bij ons in de buurt niks toch werden we verplicht op het erf te blijven met de paarden. Gelukkig werd dat verbod ingetrokken kort voor onze eerste wedstrijd en konden we ook nog een paar keer het bos in ter voorbereiding op die eerste wedstrijd.

Deze eerste wedstrijd was voor ons de korte klasse 1 in Kootwijkerbroek. Een leuke wedstrijd om mee te beginnen en te kijken hoe het met de conditie van Rakesh staat (waar uiteindelijk niks mis mee bleek te zijn na een winter niks doen). Rakesh was zoals altijd enthousiast maar ook relaxt. De 26 kilometer liep hij makkelijk uit. Onderweg hadden we alleen de P/A om te stoppen en konden we de hele rit lekker door rijden. Uiteindelijk zijn we hier 9de geworden met een snelheid van 11,954 km/u.  Een goede eerste wedstrijd dus en dat geeft goede zin voor de volgende wedstrijd want het was de bedoeling om nog 4 klasse 2 wedstrijden te starten.


Ons klasse 2 debuut reden wij een maand later in Ommen (53 km), dezelfde wedstrijd waar we een jaar eerder onze eerste klasse 1 reden. In een jaar al zoveel verder besefte ik na de tijd want een jaar daarvoor was onze eerste endurance rit een rit van ruzie en communicatie problemen. Rakesh besliste wat hij wou en ik had daar niks mee te maken vond hij. Gelukkig gaat het nu heeeel anders. Lekker vlot van start gegaan en hem ook lekker laten lopen. Na een tijdje met een paar anderen samen gereden tot de vetgate en na de vetgate weer even met een ander verder gereden maar later toch alleen door gegaan omdat Rakesh toch graag wat meer tempo wilde maken. Uiteindelijk leken we toch wel harder te rijden dan ik in eerste instantie had gedacht dus moesten we wat tempo terugnemen en konden we uiteindelijk finishen met een snelheid van 14.665 km/u en uiteindelijk bleek dit zelfs een 5de plaats waard te zijn. Onze eerste punt in de klasse 2 was binnen! Wat was ik trots en wat hebben we veel leuke reacties gekregen op dit super debuut.


Na een week rust en nog een paar weken doortrainen volgde in Juni onze 2de klasse 2 in Renkum (54,7 km). Ook Renkum hadden we het jaar ervoor gereden en was voor hem bekend terrein. Na een iets lastige start vanwege enge tenten en spandoeken konden we weer vlot doorrijden met stukken draf afgewisseld met stukken galop en dan ben je zo bij de vetgate. De vetgate was op het terrein en Rakesh vond het even vreemd om hier weg te gaan maar eenmaal op het zandpad was het prima. Na een domme schrikactie van Rakesh lag ik er naast maar kon zo weer opstappen en verder met onze 2de ronde. Ook deze ronde ging weer erg lekker hoewel hij het laatste stuk toch wat lastiger vond nu we alleen reden maar met behulp van onze grooms kwam hij er wel weer doorheen en konden we zelfs nog het laatste stuk galopperen. 2km voor de finish zijn we gaan draven en een km voor de finish gaan stappen en bij de finish hadden we zelfs nog tijd over om hem rustig af te zadelen en te koelen voordat we echt aanboden. Dit bracht onze snelheid uiteindelijk op een 14.982 km/u en daarmee een 4de plaats! Weer een punt binnen dus.

Op naar onze laatste punt in de klasse 2 was de wedstrijd in Drents Friese Wold de volgende op de planning ware het niet dat 2 weken voor die wedstrijd Rakesh ineens met 4 enorm dikke benen stond. Stress!! want wat was er met hem aan de hand? Hij was niet kreupel maar wel stijf maar liep nog steeds met alle enthousiasme wat hij had ook al was het hartstikke warm. Op een ochtend stond hij er zo sipjes bij dat ik de veearts heb laten komen. Zij heeft hem nagekeken en toen bleek dat hij koorts had en wel 42 graden! Wat voelde ik me dom.. Dat ik dat niet zelf kon bedenken, gelukkig waren we er nog gewoon op tijd bij en heeft ze Rakesh koortsremmer en pijnstiller gespoten en moest hij met een paar dagen wel opknappen. Gelukkig kon ik die periode de meeste dagen 's ochtends en 's middags komen en tussendoor naar m'n werk. Iedere ochtend kwam ik hem even poetsen, z'n stal doen en even wandelen, dan door naar mijn werk en 's middags weer terug en weer knuffelen en nog even wandelen of erop en een stuk stappen. 2 dagen nadat de veearts was geweest voor hem zou ze nog een keer komen en gelukkig was hij die dag al goed opgeknapt. De dikke benen waren weg en hij was weer een stuk beter te pas en hoefde ze niet nogmaals medicatie te spuiten.
Gelukkig was hij weer beter maar Drents Friese Wold werd dus niks voor ons. Rustig aan zijn we maar weer verder gaan trainen en ondertussen maar kijken wat we dan konden rijden want die laatste punt in de klasse 2 moest er toch echt wel komen dit jaar.

Uiteindelijk leek Grolloo in September ons een geschikte wedstrijd. Helaas dacht Rakesh daar anders over. Op de dag van vertrek vertikte hij het om de trailer in te gaan terwijl hij anders binnen 5 minuten op de trailer staat. Minstens 20 minuten zijn we bezig geweest voor hij erop stond maar toen konden we ook vertrekken. Met deze 20 minuten hadden we helaas wel kostbare tijd van onze best wel strakke planning verspilt. Eenmaal aangekomen op het terrein waren de taken verdeeld en ging iedereen gauw doen wat hij/zij moest doen zodat we toch snel konden starten. Uiteindelijk na aardig wat gedoe zoals Rakesh die zich verstapt met voordraven maar zich gelukkig snel herstelde, vertrokken we 10 minuten na de massastart. Helaas was de motivatie bij Rakesh ver te zoeken die dag en dieselden we dus maar rustig door de eerste lus. Op de vetgate lekker genoten van onze rust en na een halfuurtje weer verder. Gelukkig kregen we bij het vertrek de vraag van iemand of ze met ons mee mocht rijden. Ze reed op een hengst en voor de eerste keer was hij alleen maar dat ging niet. Samen hebben we de 2de lus gereden en eindelijk kwam er wat tempo en enthousiasme bij Rakesh naar boven. De 2 heren liepen heerlijk samen en uiteindelijk verliep deze 2de lus lekker vlot en konden we ook nog een paar mensen inhalen. De finish verliep ook makkelijk en geheel onverwacht eindigden we op een 3de plaats met een snelheid van 13,864 km/u en hoewel het niet heel makkelijk ging was wel onze 3de en daarmee laatste punt in de klasse 2 ook echt werkelijkheid!
Ons doel was behaald, Rakesh en ik zijn startgerechtigd voor de klasse 3. Met het behalen van dit doel ging voor Rakesh zijn vakantie in. Eerst een poos rust om te herstellen en daarna lekker dressuurmatig rijden, gewoon leuke, gekke dingen doen en lekker voor ons plezier buitenrijden. Tenminste zo zag ik ons de winter wel doorkomen ware het niet dat door omstandigheden de paarden alweer moesten verhuizen zoals ik een paar weken terug al vertelde in mijn vorige blog.

Inmiddels staan we nu een maand op onze nieuwe stal maar de paarden voelen zich meer thuis als eerder. 's Ochtends na hun hooi en brok gaan ze samen de wei op, weer of geen weer, daar hebben ze ook hooi en natuurlijk de restjes gras die er nog staan. 's Middags als wij komen doen we hun stallen en evt mesten we de wei uit waarna we de paarden ophalen en evt wat gaan doen maar als dat niet uitkomt vinden ze het ook prima als we ze op stal zetten. Daar gaan ze lekker verder met hooi eten en lopen ze niet te zeuren om aandacht ofzo. Ook het in de wei staan vinden ze prima en staan ze rustig de hele dag zonder dat ze aan het hek komen staan omdat ze naar binnen willen. Vaak tegen een uur of 5 als het wat slechter weer is komen ze toch wel graag als je eraan komt maar zeuren doen ze niet.
Zelf heb ik ook meer rust in mn hoofd gekregen, ik slaap beter en kan Rakesh met een gerust hart achterlaten. Sinds we hier staan en hij zijn rust gevonden heeft kan ik hem gewoon longeren op stemcommando's terwijl ik voorheen vaak een zweep nodig had. Ik ben benieuwd hoe het gaat als we vaker gaan rijden. Toevallig hebben we gister weer eens gereden en na even longeren kon ik er zo op en hebben we even lekker gereden.
Wij voelen ons heerlijk hier en ik hoop dat dit voor een goede start van het nieuwe jaar en nieuwe enduranceseizoen zorgt!

Bij deze wil ik ook al mijn lezers vast heel fijne kerstdagen wensen en een gelukkig nieuwjaar!!